Het Lanteernverhaal begon in de vroege zomer van 1951. Twee   kandidaatonderwijzers   uit   Kachtem,   Jozef   Oosterlynck   en   Robert   Geldhof   reden   per   fiets   naar Torhout   om   hun   einduitslag   te   horen.   Onderweg   deden   ze een belofte: "Als we ons onderwijzersdiploma halen, zullen we samen een kerstspel schrijven en ten tonele brengen voor Kachtem". Uit   hun   enthousiasme   en   inspiratie   ontstond   een   studentikoos   kerstspel   in   6   schuifjes.   In   drie   taferelen   werd   voorgesteld   hoe   Kerstavond   beleefd   werd   in   een boerenkeuken,   een   ziekenkamer   en   in   de   gevangenis.   De   drie   volgende   taferelen   toonden   hoe   Kerstavond   voorbij   gaat   aan   een   dronkaard,   een   bedelaar   en een dief. Er werd gerepeteerd met enkele Kachtemse jonge mannen en tenslotte opgevoerd op zondag 23 december 1951 om 17 uur. In   het   kerstspel   moest   een   acteur   de   kerststal   gaan   zoeken   met   een   lantaarn,   meteen   een   van   de   eerste   rekwisieten.   Spontaan   en zonder discussie ontstond de naam van de nieuwe vereniging: "Toneelgilde De Lanteern". In   de   loop   der   jaren   werd   "De   Lanteern"   dan   ook   het   symbool   voor   de   gemoedelijkheid,   de   vriendschap   en   de   sfeer   die   er   altijd heerste in de groep. Voor   het   kerstspel   werden   zowaar   een   80-tal   ingangskaarten   verkocht.   Het   succes   was   voldoende   om   verder   te   gaan   en   de repetities te starten van "Toen het licht verdween", een dramatische schets uit de tropen van C. Staes. Het   "concert"   (zo   werd   in   die   tijd   een   toneelopvoering   genoemd)   ging   door   op   zondag   16   maart   1952   om   17   uur   in   de   intussen verdwenen parochiale feestzaal. De   parochiale   feestzaal   was   een   muffe   congregatiezaal.   In   de   winter   werd   er   verwarmd   met   een   oude   kolenkachel.   Er   was   een podium   van   een   12-tal   vierkante   meter   met   een   krakende   bevloering,   waardoor   de   decorruimte   en   de   speelruimte   erg   eng   behuisd waren. Voor de belichting gebruikten de technici van de groep enkel lampen van 100 Watt. (Het was beter dan niets). De mondelinge overlevering vertelt ons mooie verhalen uit de beginjaren van De Lanteern. Het   was   namelijk   zo   dat   in   de   congregatiezaal   maar   enkele   stoelen   stonden.   De   rest   moesten   de   acteurs   gaan   ophalen   in   4   van   de   toenmalige   13   cafés   in Kachtem.   Dat   was   telkens   het   werk   van   Cyriel   en   Pierre.   Het   verzamelen   van   de   stoelen   gebeurde   met   de   stikkarre.   Onze   twee   mensen   van   dienst   moesten meestal   meerdere   keren   over   en   weer   en   ’t   gebeurde   wel   eens   dat   ze   voor   de   algemene   repetitie   een   proper   vlieg   in   hun   oog   hadden,   niet   van   die   stikkarre   te duwen, maar van de rustpauzes. Het   kerstspel   "Peerken,   de   sukkeleer"   van   J.   L.   Eggermont   in   1953   bracht   grote   tumult   in   het   anders   zo   rustige Kachtem.   Er   was   voor   de   rol   van   Onze   Lieve   Vrouw   een   vrouwelijke   uitbeeldster   nodig.   Maar   van   gemengd   toneel was   er   in   1953   in   Kachtem   hoegenaamd   geen   sprake.   De   pastoor   kon   niet   toestaan   dat   er   gemengd   toneel   zou gespeeld worden op zijn parochie. Twee    op    voorhand    uitverkochte    zalen    en    een    speelverbod    van    de    pastoor:    "Neen,    geen    gemengd    toneel    in Kachtem!" Een   verzoekschrift   aan   de   bisschop   loste   tenslotte   het   probleem   op.   De   eerste   toneelvrouw   werd   in   Kachtem toegelaten.   Ze   moest   niks   doen   of   zeggen,   enkel   stokstijf   daar   staan   met   een   kroon   op   het   hoofd   voorzien   van enkele   lampjes.   Om   de   lampen   te   laten   branden   staken   de   mannen   van   de   techniek   2   ijzerdraden   verbonden   met   2 koteraars in het zoutwater om elektriciteit op te wekken. Het schijnt dat de lampjes daadwerkelijk brandden. 1954    bracht    voor    de    toneelgilde    grotere    mogelijkheden.    Door    het    toedoen    van    E.H.    Defoort,    onderpastoor    te    Kachtem,    kwam    er    een    gloednieuwe parochiezaal. Het was een enorme verbetering naar technische uitrusting toe: een groot podium, een hemel die op en neer kon en een balkon. Zo   kreeg   de   toneelgilde   De   Lanteern   de   eer   op   de   inwijdingsdag,   19   september   1954,   het   drama   "Tranen   over   ter   Linden"   van   Edm.   Lauwaet   op   de   planken   te brengen. Op   15   maart   1955   viel   ons   een   tweede   eer   te   beurt.   We   vertoonden   de   klucht   "Pekdraad   en   miljoenen"   van   J.   Hoogeveen   bij   de   officiële   opening   van   de feestzaal ’t Nieuw Gemeentehuis. Voor de eerste maal zien we het eigenaardig fenomeen van een verbroedering na het optreden met een gratis bal opduiken. Er werden zowaar 500 ingangskaarten afgeleverd: een eerste recordcijfer. In   1956   traden   de   mannelijke   acteurs   voor   het   eerst   op   voor   de   jury   van   het Algemeen   West-Vlaams   Toneel   (AWT)   met   "Het   gouden   recht"   van   Jan   Grosfeld. De Lanteern behaalde 79% en klom meteen op naar de 2 de  categorie. Niettegenstaande het groeiende succes werden na "Holala, ik ben papa" de toneelactiviteiten stilgelegd. Er bleef weliswaar een lichtje in de Lanteern branden, maar het kwam niet meer tot uitstraling. In   1963   staken   Gerard   Velghe   (voorzitter   van   het   feestcomité),   Gabriël   Verbrugghe   en   Cyriel   Velghe   de   hoofden   bij   elkaar   om   te   zien   hoe   men   iets   kon brengen voor de Kachtemse bevolking. Wat   konden   ze   beter   doen   dan   de   vroegere   leden   van   De   Lanteern   eens   aanspreken?   Zo   gezegd,   zo   gedaan:   bij   elk   lid   van   De   Lanteern   werd   aangeklopt   en ja…   het   lukte!   Spontaan   waren   acteurs   en   technici   bereid   om   opnieuw   te   starten.   Hier   kunnen   we   zeker   spreken   van   de   toneelmicrobe.   In   september   1963 was   er   een   eerste   bijeenkomst   en   er   werd   een   nieuw   bestuur   verkozen   met   Gabriël   Verbrugghe   als   voorzitter.   Op   15   maart   1964   gaven   we   reeds   ons   eerste wederoptreden   in   de   feestzaal   Hoornaert.   Dit   gebeurde   in   samenwerking   met   het   Feestcomité.   Dit   was   slim   bedacht,   want   zodoende   moesten   de   leden   van het Feestcomité instaan voor de kaartverkoop en waren we zeker van een massale opkomst. Het   was   een   herneming   van   een   der   vroegere   stukken,   nl.   "Stem   der   klokken",   een   drama   van   André   Degraeve.   Het   werd   een   meevaller   en   opnieuw   een bomvolle tevreden zaal. En ‘k hore nog Leonie, waardin van de zaal : "t Was wel schone, hé… en zoveel volk… en heel de gemeenteraad op d’eerste reke… wik een luxe!" De toneelleden waren zeer tevreden opnieuw onder gunstige omstandigheden te zijn gestart en voelden maar één behoefte: verder streven! Op 28 maart 1964 gaven we voor het eerst een voorstelling op verplaatsing met "De stem der klokken" in het koningin Elisabeth Instituut te Oostduinkerke. Ter   gelegenheid   van   de   jaarlijkse   kermis   in   Kachtem   werd   voor   het   eerst   een   openluchtvoorstelling   van   de   eenakter   "Een   uur   soldaat"   gepland   op   19 september 1964. Maar het weer was niet van de partij en noodgedwongen moest de voorstelling doorgaan in de zaal Hoornaert. Vanaf   dan   waren   we   jaarlijks   op   de   kermis   te   zien   met   een   eenakter.   Zo   brachten   we   op   25   september   1965 de   middeleeuwse   cluyte   "Nu   nog".   Voor   De   Lanteern   een   eenakter   met   de   eerste   echt-acterende   vrouwenrol, vertolkt   door   Mevr.   Cyriel   Velghe.   De   regie   werd   verzorgd   door   Pieter   Pruim,   die   vast   regisseur   van   De Lanteern werd. Zijn visie op toneel stimuleerde zowel bestuur als leden tot betere prestaties. Ook   E.H.   Paul   Lambrecht   koesterde   grote   belangstelling   voor   De   Lanteern.   Vaak   mochten   we   hem   op   onze repetities   en   vergaderingen   begroeten.   Hij   had   ruime   en   moderne   ideeën   en   op   zijn   voorstel   gaven   we optredens   in   het   Rustoord.   Meer   nog,   het   was   op   zijn   aandringen   dat   we   met   gemengd   toneel   zouden   verder werken. Zo   brachten   we   op   6   februari   1966   ons   eerste   volavondstuk   met   vrouwelijke   en   mannelijke   acteurs.   "Sloep zonder visser", van A. Casona werd een uitblinker tussen de vele producties. En    toen    kwam    de    parel    van    alle    eenakters    met    kermis-zaterdag    23    september    1967:    "Leentje    uit    het Hemelrijk"   van   Gaston   Martens.   Het   aangename   werkje   werd   uitgevoerd   in   open   lucht   op   het   erf   van   Victor Pillen   in   de   Sint-Jansstraat.   De   achterzijde   van   het   huis   en   de   omgeving   boden   een   prachtig   decor   voor   het echte volkstoneel. Overal   scharrelden   we   oude   boerenkleren   bij   elkaar   en   van   een   vriend   kregen   we   een   paar   nieuwe   klompen   in   bruikleen   met   de   mare:   "Pas   op,   dat   er   niets aan is". Maar   wat   raadt   U?   Victor   Pillen   had   een   kalf   -   een   schoon   kalf   -   en   graag   hadden   we   Gabriël   Hoornaert   (als   een   van   de   Speydoncks)   met   die   klompen   aan   en met   dat   kalf   over   de   weide   zien   gaan   als   inleiding.   Maar   o   wee,   dat   kalf,   dat   was   werkelijk   een   kalf,   want   het   trapte   een   der   nieuwe   klompen   glad   in   twee…   en daar zaten we met de gebroken klompen. In   1970   waren   we   in   volle   voorbereiding   voor   een   optreden   voor   de   jury   met   "U   spreekt   met   uw   moordenaar"   van   Frederick   Knott.   Er   was   herhaling   in   het Parochiaal   Centrum.   Het   was   donderdag   22   januari.   Midden   in   volle   herhaling   vloog   de   deur   open   en   een   verschrikte   gebuur   kwam   het   podium   opgevlogen en   riep:   "Mensen,   kom   ne   keer   kijken,   de   knechteschole   staat   in   brand…"   De   school   grensde   aan   het   Parochiaal   Centrum.   De   brochures   vlogen   opzij   en   wij naar   buiten   en   …   inderdaad,   de   bergplaats   van   de   school   stond   in   brand.   Vlammen   door   het   dak   en   vuurgensters   door   de   ramen.   Iedereen   schreeuwde   om water. De   een   draafde   aan   met   een   soepkruikje,   de   andere   met   een   koffiekan   of   met   een   zeepemmertje.   Onze   regisseur   sloeg   groot   alarm.   Hij   was   er   zodanig   van aangegrepen   dat   hij   in   plaats   van   de   brandweer   op   te   bellen   een   verkeerd   nummer   draaide.   De   sirenes   loeiden   in   Izegem   en   in   minder   dan   9   minuten   was   de brandweer ter plaatse. Maar inmiddels was de brand reeds onder controle door de Lanteernmensen. Eén   ding   vonden   we   spijtig,   we   hadden   op   Kachtem   maar   één   brandweerman   en   deze   had   juist   een   nieuwe TV   gekocht   en   was   op   het   moment   van   de   brand in   gedachten   bij   Jo   Röpke   en   première.   Hij   had   niet   in   het   minst   de   sirene   gehoord   en   wist   niets   af   van   de   reuzebrand   op   amper   500   meter   van   zijn   eigen huis. Dank zij de Lanteern werd verder onheil uitgesloten. Voor de jury behaalden we 76% met "U spreekt met uw moordenaar." In   1972   brachten   we   "Een   gouden   kooi"   van   Paul   Goddyn   op   de   planken   voor   de   jury.   We   behaalden   daarmee   een   erediploma   voor   "stijl   en   voornaamheid". Op   zaterdagavond   hadden   we   67   aanwezigen   en   op   zondag   een   goede   150.   "Een   gouden   kooi"   was   een   zeer   mooi   stuk   met   een   goede   vertolking   maar blijkbaar te hoog gegrepen voor ons publiek. En na al die inspanningen was er een overschot van amper 165 BEF. Doe daar maar mee verder… Het 25-jarig bestaan kwam in zicht en we moesten het over een andere boeg gooien, wilden we dit op waardige wijze kunnen vieren. We   sloegen   op   de   volkse   toer   en   brachten   in   1973   het   volksstuk   "Pasterke   Candeels"   van   Miel   Geysen   en   meteen   waren   we   weg   voor   3   vertoningen   en   volle zalen met 633 aanwezigen. Naast   het   succes   met   de   "De   filosoof   van   Hagem"   naar   een   roman   van   Jef   Scheirs   en   bewerkt   door   Karel Ruyssinck   in   1974   kwam   er   een   sombere   wolk   boven   De   Lanteern   op   16   augustus   1974   bij   het   plotse overlijden van onze goede vriend en lanteernlid Gabriël Hoornaert. In   samenwerking   met   het   Davidsfonds-Kachtem   brachten   we   "Kerstavond   bij   ons",   een   eigen   toneelwerk rond het kerstgebeuren. Rond die tijd rijpte een nieuwe gedachte om een passiespel in te studeren. In   1975,   het   jaar   van   ons   zilveren   jubileum,   werd   het   passiespel   "De   weg   terug   naar   Golgotha"   van   Jacques Van   den   Bogaerde   opgevoerd   in   de   kerk   van   de   St.-Jansparochie.   In   1976   werd   het   opnieuw   opgevoerd   in aanwezigheid van Mgr. Desmedt, bisschop van Brugge en eveneens in het arenatheater Antigone te Kortrijk. Met   het   25-jarig   bestaan   van   de   Toneelgilde   De   Lanteern   werd   op   12   april   de   vlag   ingewijd   met   als   meter Mevr. Gabriël Hoornaert en als peter Dhr. August Vandenbruane. Het   opzet   om   meer   volkstoneel   te   brengen   deed   het   aantal   aanwezigen   gestadig   de   hoogte   in   gaan:   1975: "Het   gezin   van   Paemel"   van   Cyriel   Buyse   (650   aanwezigen),   1977:   "Slisse   en   Cesar"   van   Jeroom   Verten   en Jos Gevers (780 aanwezigen), 1978: "Paradijsvogels" van Gaston Martens (840 aanwezigen). Dat   de   Toneelgilde   De   Lanteern   meer   was   dan   een   jaarlijkse   productie   op   de   scène   neerzetten   kon   men reeds   ondervinden   in   1977   wanneer   de   groep   opstartte   met   Delamaleutika   ter   gelegenheid   van   de   jaarlijkse kermis.   (DE   LAnteern   MAakt   LEUTe   In   KAchtem).   Het   werden   jaarlijks   terugkerende   avonden   vol   leute, plezier, modeshow, muziek, en … In   1979   speelden   we   "Onder   één   dak"   van   Fabricius   voor   de   jury.   In   het   verslag   lezen   we   dat   onze   stoelen wat   te   dicht   bij   elkaar   stonden,   kwestie   van   mensen   met   lange   benen.   Het   dicht   bij   elkaar   staan   van   de stoelen   en   de   daardoor   stramme   benen   van   de   jury   waren   misschien   de   oorzaak   dat   ze   gedurende   de pauze,   bij   het   proeven   van   een   pastoorswijntje   in   zijn   knusse   zetels,   wat   te   lang   relaxeerden   en   zo   een   deel van het derde bedrijf misten. Vanaf   1980   met   "Marche   funèbre   voor   Kamiel"   van   Roger   Pieters   overschreden   we   de   kaap   van   1000 aanwezigen per productie. Het   30-jarig   bestaan   werd   kleur   bijgezet   door   het   organiseren   van   de   AWT-Gouwdag   op   26   april   1980   in   Kachtem.   De   jongeren   stonden   in   de   spotlights tijdens   de   academische   zitting   met   het   thema:   Integratie   der   jongeren   in   het   toneel.   Hun   overgave   en   gedrevenheid   lieten   ze   dan   ook   blijken   in   een   optreden als   gevolg   van   een   jongerencursus   die   ze   samen   hadden   doorgemaakt.   Met   de   Nacht   van   het   Lanteerntje   in   oberbayernstemming   werd   de   gouwdag   in   de kleine uurtjes afgesloten. Op 25 september 1980 overleed Pieter Pruim, regisseur en vriend van allen. Op het gedachtenisprentje lees ik: "Bedankt tenslotte… voor je leven; dat jij door vele dagen, langs lange nachten, ten koste van je eigen krachten, je Kachtems volk hebt meegegeven." Op   22   mei   1982   ontving   De   Lanteern   op   de   AWT-gouwdag   te   Knokke   het   felbegeerde   Verschaevejuweel.   De   motivatie   van   de   jury,   verwoord   door   AWT- voorzitter   Kamiel   Van   Reeth,   was   duidelijk:   "Vooral   het   feit   dat   de   Kachtemse   toneelvereniging   zoveel   toneelwerken   ten   tonele   brengt   van   Vlaamse   auteurs heeft   het AWT   er   toe   aangezet   het   Verschaevejuweel   aan   De   Lanteern   toe   te   kennen.   Maar   ook   de   organisatie   van   de   gouwdag   in   1980,   de   deelname   aan   de St.-Jansfeesten en het volgen van AWT-cursussen door de jongeren hebben er toe bijgedragen deze wisseltrofee voor één jaar toe te kennen". De   volkse   operette   "Hooger   op"   van   Emiel   Serroen   met   muziek   van Albert   Lietaert   was   in   de   herfst   van   1982   de   volgende   nieuwe   uitdaging   voor   De   Lanteern. De   oorspronkelijke   operette   werd   voor   de   eerste   keer   in   1930   opgevoerd   te   Rumbeke.   De   eenstemmigheid   van   de   liederen   werd   bewerkt   door   Dr.   Lucien Verbeke tot twee- en driestemmigheid. De   tekst   bleef   nagenoeg   bewaard.   Zo   kostte   een   fles   jenever   amper   2   fr.   op   het   podium.   Op   het   hammondorgel   begeleidde   Roeselarenaar Antoon   Vercruysse de liederen die gebracht werden door het Sint-Janskoor. Regisseur Albert Vandoorne hield de 39 mensen op het goede pad op de scène. Als   inzet   van   het   35-jarig   bestaan   in   1985   voerden   we   "Een   brouwer   in   de   politiek"   van   Roger   Pieters   op.   Voor   het   eerst   was   de   regie   in   handen   van   Lucien Veranneman. Het stuk werd in het dialect gespeeld. In   samenwerking   met   het   muziek   "Vrede   en   Eendracht",   die   80   jaar   vierde,   werd   door   Willem   Vermandere,   de   Vlaamse   bard,   een   optreden   gegeven   in   de Kachtemse sporthalle op 21 september 1985. Vanaf   1988   wordt   er   in   het   bestuur   beslist   de   producties   te   beperken   tot   één   per   jaar,   namelijk   in   februari.   De   repetitiedruk,   twee   maal   per   week   en   dit gedurende een tiental maanden, werd voor een aantal acteurs te zwaar. Er werd meteen geopteerd voor volavondstukken met grotere bezettingen. Zo   brachten   we   "De   verloofde   van   mijn   vrouw"   van   Otto   Schwarz   met   10   personages   in   1988,   "De   dag   dat   het   kampioenschap   van   België   verreden   werd"   van Mark De Bie met 17 acteurs, 3 figuranten en 7 muzikanten in februari 1989. Dat   De   Lanteern   verder   kijkt   dan   de   eigen   vereniging   bewezen   het   bestuur   en   de   leden   door   actief   deel   te   nemen   aan   de   "Actie   Levenslijn"   in   1990.   We konden een bedrag overschrijven van 20.600,-BEF. "Volk in de winkel" van Roland Delannoy in 1991 kreeg volgende recensie in De Weekbode: De   Lanteern   scheert   momenteel   weer   hoge   toppen.   "Volk   in   de   winkel"   is   ongetwijfeld   één   van   de   grootste successen   uit   de   geschiedenis   van   het   Kachtemse   amateurgezelschap.   Regisseur Albert   Vandoorne   heeft   puik werk   afgeleverd:   zijn   ploeg   acteert   op   een   constant   hoog   niveau.   Ook   achter   de   schermen   is   hard   gewerkt.   De decorbouwers verdienen een pluim voor het ouderwetse winkeltje, dat helemaal uit Westouter is overgebracht.   Op   de   bestuursvergadering   van   20   juni   1991   wordt   het   ontslag   van   Gabriël   Verbrugghe   als   voorzitter   aanvaard en wordt Raphaël Declercq als ad interim-voorzitter aangesteld tot de herverkiezing van het bestuur in 1992. Als    afscheidnemend    voorzitter    schreef    Gabriël    naar    de    leden    een    kort    briefje.    Het    typeert    z’n    28-jarig voorzitterschap   met   zijn   bekommernis   voor   de   vereniging   en   haar   leden,   met   z’n   ijver   om   alles   in   goede   banen te   houden,   met   z’n   visie   op   de   toekomst,   met   z’n   blijvend   enthousiasme   en   met   z’n   onuitsprekelijk   gevoel   voor vriendschap binnen de groep. Beste vrienden, Zoals   U   wellicht   hebt   vernomen,   had   ik   reeds   enige   tijd   aan   het   bestuur   gevraagd   om   ontheven   te   worden   van het   voorzitterschap.   Dit   hebben   ze   nu   aanvaard,   waarvoor   mijn   dank.   Bij   deze   gelegenheid   wil   ik   U   allen   een dankwoordje   toesturen.   28   jaar   heb   ik   het   voorzitterschap   waargenomen.   Het   is   niet   altijd   "rozengeur   en maneschijn"   geweest.   Ik   dank   U   om   Uw   jarenlange   inzet   en   vriendschap,   want   is   De   Lanteern   vandaag   een bloeiende   vereniging,   dan   is   dit   zeker   door   Uw   gezamenlijke   inzet   en   samenhang.   Er   is   een   tijd   van   komen   en gaan,   daarom   wil   ik   nu   plaats   maken   voor   jonge   mensen.   Ik   wil   vernieuwing   -   nieuwe   en   jonge   ideeën   -   niet   in de    weg    staan,    de    tijd    is    aan    het    evolueren    en    De    Lanteern    moet    mee!    En    daaraan    wil    ik    graag    nog medewerken   zoveel   ik   kan.   Te   lang   op   dezelfde   post   blijven   deugt   niet,   denk   ik.   Het   bestuur   heeft   me   gevraagd bestuurslid te blijven, dit heb ik aangenomen. Mag   ik   U   vragen,   dat   U   de   nieuwe   opvolger   met   evenveel   inzet   en   enthousiasme   zou   steunen   en   sterken. Geloof   me,   het   is   voor   een   voorzitter   niet   altijd   makkelijk.   Daarom,   schaar   U   erachter.   Dat   zal   ik   zeker   ook doen. Ik blijf verder medewerken met De Lanteern en mijn werk doen zoals vroeger, dat beloof ik U. Ik   DANK   U   VAN   HARTE   om   de   jarenlange   inzet   -   Uw   vertrouwen   in   mij   -   de   vriendschap   en   samenhang   die   ik van   U   mocht   ondervinden.   En   ben   ik   in   de   voorbije   jaren   wellicht   eens   "kort"   geweest,   of   heb   ik   U   op   een   of andere wijze gegriefd… bede wil me verontschuldigen. Ik wens U en de Uwen, en zeker De Lanteern een mooie toekomst! Het ga je goed en nogmaals DANK OM AL DIE JAREN! G. Verbrugghe 18 juli 1991 Op 27 maart 1992 wordt Jacques Denys naar aanleiding van bestuursverkiezingen als nieuwe voorzitter aangeduid door de pas verkozen bestuursleden. Uit   het   kersverse   enthousiasme   van   het   vernieuwde   bestuur   ontstaat   in   april   1992   ons   infoblaadje   "Lanteernlichtjes".   Het   aantal   algemene   vergaderingen   is nogal   beperkt   en   anderzijds   kan   er   voor   bepaalde   leden   een   hele   periode   van   inactiviteit   binnen   het   toneel   ontstaan.   Door   middel   van   een   informatieblaadje kunnen alle leden geïnformeerd worden over belangrijke beslissingen of gewone wetenswaardigheden en zo blijft er binding bestaan met de vereniging. Naast   de   kerkelijke   activiteiten,   het   lovenswaardig   initiatief   van   het   muziek   en   een   paar   kermiskramen   op   "De   Platse"   was   er   eigenlijk   niets   meer   te   doen   met "Kachtem Ommegang". Piet Verbeke liep al een tijdje rond met het idee dat er met "Kachtem Ommegang" iets meer moest gedaan worden. Maar   wat,   hoe   en   met   wie?   Bij   verscheidene   mensen   stak   hij   zijn   licht   op.   Half   mei   had   Piet   dan   ook   een   vaag   voorstel   klaar,   maar   vond   geen   geschikte plaats. Met Marleen en Jacques werd het idee verder uitgesponnen. Het kwam echter niet tot concrete afspraken door plaats- en tijdsgebrek. Tot…   donderdagavond   25   juni   1992,   Moeder   Overste   en   Pater   Petrus   op   zoek   gingen   naar   Vader   abt   Jacobus   (hij   vierde   afscheid   van   het   schooljaar). Tot   laat in   de   nacht   werd   er   geregeld   en   beslist,   want   Pater   Petrus   had   een   plaats   gevonden   om   iets   te   organiseren.   Tijd   was   er   misschien   niet   veel,   maar   de   paters hadden   daar   geen   probleem   mee.   Het   Patershol   zou   ingericht   worden   in   de   tuin   van   Pater   Hendrik.   Moeder   Overste   zorgde   voor   aangepaste   kledij   en uitnodigingen.   Er   werden   zo   vlug   mogelijk   een   paar   paters   bijgemaakt.   Het   werd   een   weg   en   weer   geloop   van   jewelste   om   alles   nog   bij   te   halen:   tafels, banken, stoelen, koelkast, parasols, brood, kaas, uitjes, patersbier, … Hoewel de paters "vergaten" de officiële instanties te verwittigen stond op zaterdagavond alles klaar om op de zondag van "Kachtem-Ommegang" te starten. Om   11   uur   werden   de   poorten   van   het   hol   opengegooid   en   wat   bleek:   er   stonden   reeds   bezoekers   aan   de   deur!   Vader   abt   zat   nog   aan   de   computer prijslijstjes te maken, maar Moeder Overste, Pater Christoffel en Pater Franciskus stonden in tenue klaar om iedereen te ontvangen en te bedienen. Het was prachtig weer en de Straffe Hendriks, wittekes, sixtussen, triples, cola’s en boterhammen gingen vlot het dorstige of hongerige maagje binnen. Iedereen was het roerend eens: "Het is een prachtig idee". Omstreeks 21 uur werd ’t Patershol gesloten en in een mum van tijd werd alles opgeruimd en geklaard. We waren "in the mood" en klaar om dit initiatief verder uit te bouwen. Met   "In   de   miroir"   van   Roland   Delannoy   beleefde   De   Lanteern   in   februari   1993   een   van   haar   topmomenten.   Piet   leerde accordeon   spelen   en   Nathalie   veroverde   als   jong   talent   onmiddellijk   alle   Kachtemse   harten   in   de   rol   van   Geneviève. Georges   Gayse   werd   als   André   Vandaele   (hij   sprak   wel   zeven   talen,   uitgenomen   betalen)   genomineerd   voor   de   Gouden Meeuw   van   het   AWT   voor   zijn   puike   prestatie.   Het   was   een   toneelstuk   naar   ons   hart   met   een   lach   en   een   traan.   Een bijzonderheid   was   zeker   dat   de   scène   "De   Miroir"   ook   na   de   voorstellingen   werd   gebruikt   om   de   mensen   een   drankje   aan   te bieden:   een   gezelliger   café   kon   men   zich   niet   inbeelden.   Het   lied:   In   de   miroir,   il   faut   boire,   ein   gutes   Bier,   voe   joen   plezier. In   de   miroir,   il   y   a   l’espoir,   dass   Friede   kommt,   waar   iedereen   van   dromt",   klinkt   nu   nog   dikwijls   als   de   lanteernleden   samen zijn. Als   extra   activiteit   noteerden   we   in   samenwerking   met   het   CSC-vormingswerk   Kachtem   op   21   maart   1993   een   optreden van   Jo   Demeyere   met   "De   Coburger".   Een   schouwspel   van   de   bovenste   plank.   Jo   Demeyere,   een   groot   acteur,   maar   ook een   gemoedelijk   man   in   de   omgang.   Zo   liet   hij   zich   tijdens   het   ontschminken   ontvallen   dat   hij   soms   heimwee   had   naar   de periode   dat   hij   nog   speelde   in   amateurgezelschappen:   de   grote   contrasten,   de   vriendelijke   sfeer   en   de   verscheidenheid   aan producties. Met   "Huis   zonder   vensters"   van   Richard   Reich   in   februari   1994   bewezen   de   acteurs   van   De   Lanteern   onder   regie   van   Jim Dupont dat zij ook met drama overweg kunnen. 1995.   Het   45-jarig   bestaan   bracht   ons   in   topvorm.   Drie   producties   van   de   bovenste   plank   in   één   jaar   tijd!   "De   wonderdokter"   van   Jos   Janssen   waarin   19   van onze eigen leden onder regie van Albert Vandoorne acteerden. Albert Vandoorne ontving voor de regie dan ook de "Gouden Meeuw" van het AWT. "Leentje   uit   het   hemelrijk"   werd   opgevoerd   met   Kachtem   Ommegang   in   Het   Patershol,   dat   voor   de   tweede maal doorging op het speelplein aan de Hogestraat. "De   Hommelpluk"   een   volkse   operette   van   Emiel   Serroen   met   muziek   van   Albert   Lietaert   bekroonde   het feestelijk   jaar.   Drie   Kachtemse   culturele   verenigingen:   De   Lanteern,   het   gemengd   St.-Janskoor   en   de   fanfare Vrede   en   Eendracht,   brachten   met   gezamenlijke   inspanningen   en   onder   de   kundige   leiding   van   Albert Vandoorne een podiumgebeuren waarover men nog lang zal spreken.   In   1996   regisseerde   Pol   Vansteeland   voor   het   eerst   bij   De   Lanteern   met   "Dubbel   Verkeer",   een   klucht   van Ray   Cooney.   Voor   het   eerst   werden   ook   6   voorstellingen   gepland.   Dat   was   niet   slecht   bekeken,   want   alle voorstellingen liepen vol met een totaal van 1100 aanwezigen. "De   Leraarskamer"   in   1997   bracht   niet   het   verwachte   succes   bij   ons   trouw   publiek.   Dit   werd   met   Kachtem-Ommegang   ruimschoots   goedgemaakt   met   een door   enkele   leden   zelfgeschreven   eenakter:   "De   Biechtmobiel".   Na   de   voorstelling   konden   we   gerust   stellen   dat   ook   mensen   van   de   technische   ploeg   kunnen acteren. Philip Mestdagh, de man van de belichting, vertolkte op een zeer voortreffelijke wijze de rol van oer-Kachtemnaar met de naam "Boeroe". Het   hedendaags   volkstoneel   van   de   hand   van   Roland   Delannoy   had   ons   in   het   verleden   danig   bekoord   dat   we   in   1998   "Van   Duiven   en   mensen" programmeerden. Ons talrijk publiek (1050 aanwezigen) was uitermate tevreden en vroeg naar meer. 12   augustus   1998   blijft   in   onze   herinnering   een   trieste   dag   door   het   heengaan   van   Albert   Vandoorne,   aan   wie   we   als   regisseur   en   als   mens   zo   veel   mooie herinneringen hebben. Eugeen   Declercq   won   de   cultuurtrofee   van   Izegem.   Eugeen   was   en   is   nog   altijd   in   veel   verenigingen   actief,   denken   we   maar   aan   de   Kachtemse   Brugske Gezellen,   de   muziekvereniging   Vrede   en   Eendracht,   het   verbroederingscomité   Hilders,   ziekenzorg   Izegem,   De   Lanteern   vanaf   1951,   …   Eugeen   is   meer   dan een   verdienstelijk   man   op   cultureel   vlak   en   daar   heeft   De   Stedelijke   Raad   voor   Cultuurbeleid   ook   zo   over   gedacht   bij   het   uitreiken   van   de   cultuurtrofee   in 1998.   Zo   werd   Eugeen   een   beetje   de   culturele   ambassadeur   van   Kachtem,   hij   is   trouwens   de   eerste   Kachtemnaar   die   deze   onderscheiding   mocht   ontvangen in Izegem. Op   12   september   namen   we   deel   aan   een   dialectenfestival   in   Vlaardingen   (Nederland).   De   organisatie   was   er   zo   chaotisch   dat   men   ons   zelfs   vroeg   of   we eigenlijk   wel   wilden   spelen.   Van   niet   spelen   kon   geen   sprake   zijn,   noch   van   een   ingekorte   versie.   We   speelden   in   ons   Kachtems   dialect   en   zo   te   zien   hadden ze geen tien woorden gesnapt van het 30 minuten durende stukje. Ze kregen wat ze gevraagd hadden: een stukje West-Vlaams dialect. Tot   in   1999   bestond   het   vermoeden   dat   De   Lanteern   in   1950   gestart   was.   Door   een   toevallige   ontmoeting   met   Robert   Geldhof   kwam   ik   te   weten   dat   1951   het juiste   jaartal   was   -   en   wie   kon   het   beter   weten.   Het   aanvankelijk   idee   om   50   jaar   Lanteern   te   vieren   in   2000   werd   prompt   aangepast   en   verschoven   naar   2001. Kwestie van juist te zijn. 1999   werd   een   druk   jaar   voor   De   Lanteern.   Met   "Pastoor   Munte"   van   Maurits   Balfoort   werden   nominaties   voor   de gouden   meeuw   door   de   jury   van   het   AWT   toegekend   aan   Wilfried   Verschuere,   Stijn   Hoornaert   en   Marleen   Eeckhout. Voor de eerste maal in de Lanteerngeschiedenis werden 7 voorstellingen geprogrammeerd en met succes bevolkt. Met   Kachtem   Ommegang   brachten   we   in   ’t   Patershol   een   van   onze   eigen   geschreven   pronkstukken:   De   Platse.   Het vernieuwde   achthoekig   rondpunt   op   het   marktplein   was   de   aanleiding   om   in   revuestijl   een   plezant   stukje   te   schrijven   en naar voor te brengen. Aan   de   co-productie   met   Izegemse   toneelgroepen   met   "De   wijze   kater"   in   regie   van   Bart   Cafmeyer   ter   gelegenheid   van 40 jaar Stedelijke Raad voor Cultuurbeleid werd eveneens deelgenomen door een 7-tal van onze leden. Om   de   geluidsversterking   van   het   toneel   aan   te   passen   werd   op   29   mei   een   grootse   smul-   en   dansfuif   georganiseerd onder   impuls   van   Philip   Mestdagh.   Het   werd   een   groot   succes   met   een   prachtig   kasresultaat,   zodat   de   felbegeerde micro’s konden besteld worden. In   samenwerking   met   het   CMBV-Kachtem   ontvingen   we   Bart   Cafmeyer   op   19   november   1999   met   zijn   prachtige voorstelling: "Van Guido en Gezelle". Dat het millenniumjaar 2000 ook Kachtem getroffen heeft zal wel niemand verwonderen. Met Marc Vandendriessche als regisseur brachten we "Een kamer voor twee". Na   13   jaar   trekt   met   Kachtem-Ommegang   op   zondag   2   juni   2000   de   langverwachte   St.-Jansstoet   opnieuw   door   de   straten.   Na   maandenlange   voorbereiding en   een   stevige   financiële   hulp   van   het   Izegemse   stadsbestuur   konden   we   weer   eens   genieten   van   de   echte   Kachtemse   sfeer   met   vrienden   en   kennissen ondereen. Nadien werd door het comité beslist dat we zouden pogen om een regelmaat van vijf jaar te handhaven. 2001: Toneelgilde De Lanteern viert haar 50-jarig bestaan. Het   feestjaar   werd   geopend   met   een   eucharistieviering   opgeluisterd   door   het   St.-Janskoor   en   waar   onze   nieuwe   vlag   werd   ingewijd.   Vervolgens   trokken   we   in stoet   begeleid   door   Vrede   en   Eendracht   naar   het   Parochiaal   Centrum   voor   een   receptie. Alle   genodigden   werden   langs   de   coulissen   en   het   podium   naar   de zaal   geleid.   Vele   acteurs   vonden   het   aangenaam   nog   eens   op   de   scène   te   staan,   anderen   zagen   dat   Kachtem   er   in   het   derde   millennium   aan   toe   is   om   met een grondige aanpak vernieuwing te brengen in de accommodatie. Als   productie   stond   "Het   dorp   der   mirakelen"   van   Gaston   Martens   in   februari   zeven   maal   op   de affiche, een mirakelspel uit de oude doos. De   jury   van   het AWT   beloonde   ons   met   een   eervolle   vermelding   voor   het   ganse   productieteam, een   Gouden   Meeuw-nominatie   voor   Wilfried   Verschuere   en   Marleen   Eeckhout   en   een   Gouden Meeuw voor Chris Vervaeke en Johan Vandoorne. Als   ommegangsgeschenk   aan   ons   trouw   publiek   voeren   we   in   ’t   Patershol   "De   gelukzak"   van Frits Criens op. Om   zoveel   mogelijk   mensen   te   betrekken   in   de   viering   van   het   50-jarig   bestaan   van   De Lanteern   werd   er   een   theaterwandeling   ingericht   op   zaterdag   8   september   2001.   Op   het Rhodesgoed   werd   een   tent   geplaatst   voor   zo’n   450   man.   Voor   de   wandeling   hadden   we   een 300-tal   inschrijvingen.   De   9   groepen   werden   begeleid   door   gekende   dorpsfiguren.   Op   een vlaswagen   werden   de   mensen   eerst   naar   de   school   gebracht.   De   klas   van   de   toekomst   met GSM’s,   piercings   en   …   werd   ons   in   toneelvorm   naar   voor   gebracht.   Na   een   korte   wandeling   genoten   we   op   de   hoeve   Neirynck   van   een   stukje   liefdespoëzie van   Paul   Van   Ostayen   gebracht   door   twee   jonge   Kachtemse   talenten:   Pascale   Seghers   en   Delphine   Paenen.   Op   de   hoeve   Vanackere   hoorden   we   een boerendiscussie    en    dronken    er    karnemelkpap.    Eventjes    verder    op    de    hoeve    Viaene    trakteerde    het    muziek    ons    op    een    appelschnaps    en    vrolijke hoempapamuziek.   We   trokken   verder   naar   de   hoeve   Vandoorne   in   de   Pater   Vereeckestraat,   die   verdwijnt   voor   een   verkaveling,   waar   we   met   het   koor   konden meezingen en -dansen. De   laatste   stopplaats   was   op   de   hoeve   Swaenepoel   waar   we   in   een   verwarrende   discussie   terechtkwamen   van   een   boswachter   die   "d’n   bus   van   Kachtem" zocht   ,   de   garde   die   "d’n   bus   van   Kachtem"   aanzag   als   een   autobus   en   een   nonnetje   dat   veinsde   niet   goed   te   horen.   Tenslotte   stuurde   de   garde   ons   door naar het Rhodesgoed waar een lekkere warme maaltijd klaar stond. Als slot van de avond speelden "The Gipsy’s" ten dans in de tent. De theaterwandeling was een geslaagd opzet om het jubileumjaar af te sluiten. De   geschiedenis   van   De   Lanteern   heeft   zo   ook   zijn   ups   en   downs   gekend.   Maar   het   blijvende   succes   ligt   voornamelijk   in   het   eerste   punt   van   het   statuut   van de vereniging: "Door op voorname wijze toneel te brengen, aan culturele volksverrijking te doen, zonder partij-, politieke of ideologische binding." Een   gewichtige   formule   waaraan   we   trouw   blijven   door   onder   meer   de   keuze   van   de   stukken   daarop   te   richten.   In   de   voorbije   50   jaren   tel   ik   85   verschillende producties   in   alle   genres:   kerstspelen,   passiespelen,   operettes,   tropenstukken,   komedies,   toneelspelen,   jongerentoneel,   wagenspelen,   komische   thrillers, drama’s, eigen creaties, tragi-komedies, volkstoneel, … Kortom,   toneel   dat   de   toeschouwer   aanspreekt,   waarin   de   mensen   zichzelf   of   anderen   kunnen   terugvinden.   Een   lach   en   een   traan,   een   rustpauze   in   onze drukke en haastige maatschappij. Om   dit   alles   te   bereiken   heeft   De   Lanteern   reeds   50   jaar   kunnen   rekenen   op   enthousiaste   medewerkers:   bestuur,   acteurs,   technici,   grimeuses,   influisteraars en thuiswachtende echtgenoten of echtgenotes, die ook daadwerkelijk inspringen waar hulp nodig is. Het is een hechte vriendenkring met een positieve uitstraling naar de Kachtemse gemeenschap en ver daarbuiten. Wij houden de vlam in De Lanteern.   Jacques Denys
De eerste 50 jaar van Toneelgilde De Lanteern